Componenten uit case‑hardening staal met een laag koolstofgehalte worden in de randzone gecarburiseerd. Aansluitend harden resulteert in een slijtvaste oppervlaktelaag met een hardheid tot ca. 62 HRC en een verhoogde vermoeiingssterkte. Legeringselementen zoals mangaan, nikkel en chroom verhogen de kernsterkte. Belangrijke toepassingsgebieden zijn de tandwielproductie en gereedschappen voor kunststofverwerking.
Case‑hardening staalsoorten hebben een laag koolstofgehalte. Door carburiseren of carbonitreren van de oppervlaktelaag, gevolgd door harden, ontstaat een slijtvaste, drukgespannen randlaag met een hardheid tot ca. 62 HRC. Dit verhoogt zowel de slijtvastheid als de vermoeiingssterkte van het onderdeel.De kern blijft taai en is in staat schokbelastingen op te nemen met een hoge breukweerstand. Legeringselementen zoals Mn, Ni en Cr verhogen de kernsterkte en de slijtvastheid.De smelt vindt doorgaans plaats in lucht. Voor toepassingen die een maximale zuiverheid en homogeniteit en daarmee een maximale vermoeiingssterkte vereisen, worden speciale metallurgische fabricageprocessen gebruikt, zoals omsmeltprocedés (bijv. ESR, VAR).Case‑hardening staal wordt in de automobielindustrie, de motorsport en de machine‑ en installatiebouw toegepast, bijvoorbeeld voor aandrijfassen, koppelingselementen, tandwielen, maar ook voor kleine matrijzen en inzetstukken in gereedschappen voor kunststofverwerking.